Yma yn Llanelli ac ar draws gweddill ein gwlad, rydym yn oedi heddiw i gofio’r nifer o ddynion a menywod a roddodd eu bywydau wrth wasanaethu – yn y ddau Ryfel Byd ac ym mhob gwrthdaro ers hynny.
Roeddent yn feibion ??a merched, yn rhieni, yn ffrindiau ac yn gymdogion. Gadawsant gartrefi a theuluoedd ar eu hôl, ac ni ddaeth llawer ohonynt yn ôl erioed.
Ar Sul y Cofio, mae’r genedl yn gostwng i dawelwch ac yn cadw eu henwau, eu straeon a’u haberthau yn fyw. Byddwn hefyd yn meddwl am y rhai sy’n gwasanaethu heddiw, y cyn-filwyr sy’n byw gyda’r hyn a ddaethant ag ef adref gyda hwy, a’r teuluoedd sy’n dal i deimlo’r golled.
Ni fyddant yn heneiddio, fel yr ydym ni sydd ar ôl yn heneiddio:
Ni fydd oedran yn eu blino, na’r blynyddoedd yn eu condemnio.
Wrth i’r haul fachlud ac yn y bore
Byddwn yn eu cofio.
Rhag i ni anghofio.
